మండు వేసవిలో ఒకరోజు మహాకవి కాళిదాసు పరదేశానికి బయల్దేరాడు. మిట్టమధ్యాహ్న సమయానికి ఒక కుగ్రామానికి చేరుకున్నాడు. బాగా దాహం వేయడంతో ఓ గుడిసె దగ్గరికి నీళ్ల కోసం వెళ్తాడు. ఓ బాలిక నీటి కుండతో గుడిసెలోకి వెళ్తుంటుంది. ఆమెను చూసి ‘బాలికా! నాకు దాహంగా ఉంది. నీళ్లు ఇవ్వమ’ని అడిగాడు కాళిదాసు. 

అప్పుడా బాలిక.. ‘మీరెవరో నాకు తెలియదు.. నీళ్లు ఎలా ఇచ్చేద’ని బదులిచ్చింది. కాళిదాసు: ‘నేను ఎవరో తెలియకపోవడం ఏంటి? పెద్ద పండితుడను. ఎవరిని అడిగినా చెబుతార’ని అన్నాడు. అహంకార పూరితమైన ఆ మాటలు విని బాలిక నవ్వి.. ‘మీరు అసత్యమాడుతున్నారు. ప్రపంచంలో ఇద్దరే బలవంతులు ఉన్నారు. వారెవరో చెబితే నీళ్లు ఇస్తాను’ అంటుంది. 

ఓ రాజుగారు కుక్కలతో నౌకాయానం చేస్తున్నారు. ఆ పడవలో రాజుగారితోబాటు మరికొంత మంది, ఓ సాధువూ కూడ ప్రయాణిస్తున్నారు. కుక్క ఎప్పుడూ అంతకు ముందు పడవ ప్రయాణం చేయకపోవడం వల్ల, తేడా తెలియక అటుఇటూ గెంతుతూ అరుస్తూ తిరుగుతూంది. ఎవరినీ కుదురుగా కూర్చోనివ్వడంలేదు. పడవ నడిపేవాడికి మాత్రం తిరిగే కుక్కను చూసి గాభరా వేసింది, ఎందుకంటే ఈ హడావిడిలో పడవలో ఉన్నవాళ్ళు ఒక్కవైపున గుమికూడితే పడవ ఒరిగి పోతుంది. దాంతో తనూ మునుగుతాడు, ఇతరులూ మునిగిపోతారు.

భగవంతుడు దయతో మనల్ని ఉద్దరించడానికి అవతారస్వీకారం చేస్తాడు. అంతటా ఉన్నటువంటి భగవంతుడు అవతారము ఎందుకు తీసుకోవాలి? మాంస నేత్రమునకు దొరకక కేవలము జ్ఞానము చేత అనుభవములోనికి వచ్చేటటువంటి తత్వము భగవద్ తత్వము. భగవంతుడు ఎక్కడ లేదు? అన్ని చోట్ల వున్నాడు. అంతటా వున్నాడు. అణువు అణువులోను భగవంతుడు వున్నాడు. అంతటా తానై వున్నాడు. అలంటి భగవంతునికి మరొక స్వరూపము తీసుకోవలసిన అవసరము అసలు లేదు. కేవలం మనుష్యుల ఉద్దరణ కొరకు మాత్రమే ఆయన ఈ కన్నులకు కనపడే మాంసనేత్రమును తీసుకోవలసి వచ్చింది.

హరి మయము విశ్వమంతయు | హరి విశ్వమయుండు |
హరి మయము కానీ ద్రవ్యము పరమాణువు లేదు వంశ పావని వింటే |

ఈ 84 లక్షల జీవరాసులలో తరించుట కేవలం మనుష్యులకు మాత్రమే సాధ్యమయ్యే విషయం. తరించుట అంటే ఈ జనన మరణ చక్రమును దాటి ఆ పరమాత్మలో ఐక్యం అయిపోవటం. ఆలా తరించడానికి పరమేశ్వరుడు మనకిచ్చినటువంటి దారి భక్తితో కూడినటువంటి కర్మాచరణము. ఆ కర్మాచరణము చేత కలిగినటువంటి జ్ఞానము చేత ఈ సంసార చక్రము నుండి విడివడుతాడు మానవుడు. ఆలా కర్మాచరణము చెయ్యడానికి మనకి ఒక ప్రమాణము (సంశయము లేని ఒక వాక్యము) మనకి కావలి. ఆ ప్రమాణమునకు అనుమానము ఉండదు. అలంటి తిరుగులేని ప్రమాణము వేదము ఒక్కటే.

నెయ్యి కరిగివున్నప్పుడు ఒక రంగు ఉండదు ఒక రూపము ఉండదు. అదే నెయ్యికి చల్లని గాలి తగిలితే వెంటనే అది ఘనీభవిస్తుంది. ఘనీభవినిచ్చి ఒక ముద్దలా తయారు అవుతుంది. ముద్దాలా ఉన్నటువంటి నేతిని మనము చేతితో ముట్టుకోవచ్చు. ఆ ముద్దలా వున్న నేతికి ఒక రూపం ఉంటుంది ఒక రంగు ఉంటుంది. కరిగినటువంటి నెయ్యి చల్లటి గాలికి పేరుకున్నట్టే భగవంతుని నిర్గుణమైనటువంటి స్వరూపము భక్తుల యొక్క ఆర్తికి, భక్తి అనే చల్లతనం తగిలి ఈ కంటితొ చూడడానికి వీలైనటువంటి సాకార రూపమును పొందుతుంది.